Op Fietse nieuws

Home - Erik van den Berg gaat tot de bodem tijdens Kop over Kop!

Erik van den Berg gaat tot de bodem tijdens Kop over Kop!

Erik van den Berg gaat tot de bodem tijdens Kop over Kop!

Red Bull – Kop over Kop – Roden Demolis Bike Team gaat tot op de bodem

En dan is het zondag 11 oktober 2015. Demolis Bike Team uit Norg, opgericht in 2003, gaat meedoen aan de Red Bull Kop over Kop. Een vriendenclubje dat al jaren op de zondagochtend een tochtje van 60-80 km op de racefiets of 30-50 kilometer op de ATB doet, gaat nu voor de tijdrit van 100 km.

100 km volle bak tijdrijden voor de kopman en iets minder voor de overigen, was echt een uitdaging. Ieder heeft zijn voorbereiding op zijn eigen manier gedaan en dat was voor diegene die 100 km ging rijden, te weten Rudi Uil uit Leek, natuurlijk heel wat anders dan Johan Boon uit Leek die de 15 km zou rijden. Ikzelf, Erik van den Berg uit Norg zou de 85 km doen… Voor mij ook een geweldige uitdaging.

Vanochtend om 9.20 werd ik per fiets opgepikt door één van de ploeggenoten uit Norg, Raymond Kavcek. In Langelo pikten we Eddy Wekema uit Rolde op. De andere heren waren naar Roden gekomen vanuit Leek. Het was met 3 graden ijzig koud, het is toch geen midwintertocht? We waren mooi op tijd en het leek alsof we een van de weinigen waren die mee gingen doen, maar al gauw overspoelde de wielrenners de ‘atleten arena’. Verlekkerd keken we naar al die fantastische tijdritfietsen, maar eerlijk is eerlijk we hebben ook nog een goudkleurige gazelle met buisversnelling gezien.

Zoals van Red Bull verwacht kan worden was het allemaal goed georganiseerd en waren de mooie en charmante dames in groten getale aanwezig om ons in goede banen te leiden. Om 10.30 vertrokken we naar de wisselplekken en lieten we onze kopman Rudi Uil na een ferme handdruk achter bij het podium, hij zou rond 12.00 als nummer 76 starten. Het wachten was begonnen, mijn vrouw Annemiek stond al bij onze wisselplek in Altena te wachten met tuinstoelen, dekens en koffie. Het zonnetje scheen heerlijk. Ik hoefde pas na 15 km rond 12.30 te starten, tijd zat dus. Uiteindelijk zaten we zo heerlijk te relaxen in de zon, waar onze concurrenten al op de ‘tacx’ zaten, dat er op het laatst te weinig tijd meer was om even goed warm te fietsen. Rudi startte uiteindelijk al om 11.51 en had het tempo er meteen goed in.

Om 12.18 was ik samen met Rudi op pad. Hij had gemiddeld 35,1 km/ uur gefietst, klasse.

Het aanpikken was wel pittig, maar al snel nam ik ook wat kopwerk voor mijn rekening, de samenwerking liep goed, de bochten lekker, hoewel Rudi het leeuwendeel van het kopwerk verrichtte. Met vliegende vaart op weg naar Eddy die in Langelo stond. Ikzelf regelmatig met hartslagen die boven mijn verzuringspunt lagen, wel tricky want de weg was nog lang. Er waaide een stevige oostenwind, we hadden de energie dus nog wel nodig en het ging niet vanzelf. Na 35 km werd Eddy in Langelo opgepikt.

Na hem even tijd te hebben gegeven om aan het tempo te wennen, werd er weer volle bak doorgereden. Eddy gaf al snel aan dat hij tegen zijn limiet aan zat en we hebben hem dan ook niet veel op kop gezien. De schone taak voor Rudi en mij om kop over kop naar het 65 kilometerpunt te fietsen. We werden onderweg ingehaald door geweldenaren met dichte wielen en longen als blaasbalgen, maar we haalden zelf ook zo af en toe een ploeg in. De moraal was nog goed op het 50 km punt, het gemiddelde lag op dat moment op 35,3, goed op weg dus.

Voor een lastige bocht en brug over het idyllische Overvoortschediep net achter Norg, haalden we nog een ploeg in. Heerlijk en nu weer volle bak door, Rudi op kop en ik er achteraan. Ik liet zijn achterwiel niet los. Hij zette aan vlak na de bocht en maakte een slinger tegen mijn voorwiel. Ik uit balans……richting de berm… Richting de slootwal… En richting de bodem van de sloot. Vol in de remmen, mijn voorwiel bleef steken op de bodem en de fiets maakte een salto en ik dus ook. Ik belandde op mijn kont in het water en werd tot aan het nekje toe nat.

Het eerste waar ik aan dacht “is dit stukje” wat ik wilde gaan schijven, heb ik in ieder geval een verhaal dacht ik met een lach. Ik ben weer opgekrabbeld, heb de fiets op de kant gegooid, een uitgestoken hand van een deelnemer van de net gepasseerde groep aangenomen, het kroos van het stuur en uit de derailleur gehaald. Toen weer op de fiets gesprongen. Nog geen minuut later sloot ik weer aan en schreeuwde ik dat het gas er weer op kon. Brrr, niet echt lekker bij 8 graden, blote benen en korte mouwtjes, maar of je nu nat bent van het zweet of van het slootwater het is maar een klein verschil. Niet zeuren, weer door. Vol gas naar het 65 km punt.

Eddy klaagde over een weeïge geur, maar wat mij betreft hoefde hij niet achter mij te rijden. Raymond kwam er bij en nam zijn rol zeer goed op, hoewel het voor iemand die niet met ons getraind had niet mee viel om alle tactische moves uit te voeren zoals wij het gewend waren, hij viel in voor een andere ploeggenoot. Hij sleepte ons mooi door kilometers tegenwind, dit had ik ook echt nodig.

Mijn energieniveau begon ondanks alle pasta’s en zoetigheden namelijk danig terug te lopen. Het was niet zo ver meer, maar uit ervaring wist ik dat een tijdrit van 20 kilometer ook heel lang kan zijn en voelen. Het enige waar ik nog zin in had was puur water, maar niemand had dat bij zich. Onderweg naar Langelo, het 85 kilometerpunt waar de vijfde ploeggenoot Johan werd opgepikt, was de man met de hamer ook genadeloos onderweg. Ik dacht dat Johan mijn redding was, normaliter de bescheidenere fietser, maar de man met de hamer raakte me vrij hard. De hartslag liep terug, ik dacht dat de hartslagmeter het niet meer deed, maar na twee keer aan- en uitzetten vermoedde ik dat de waardes toch klopten. De energie liep weg en het lichaam ging in de ‘veilige modus’.

Tja, toen bleek 30 kilometer per uur opeens ook al heel hard. Een paar ploeggenoten konden het niet laten om mijn wedstrijdnaam van ‘Stoemper’ in ‘Stumper’ te veranderen, maar ze waren toch solidair en ging in een dubbele rij voor me fietsen om me uit de wind te houden. Ik zocht de breedste ploeggenoot op en probeerde in zijn wiel te blijven hangen. Het viel niet mee, maar een hap van een of ander reepje en de naderende finishlijn gaven het laatste restje energie wat ik nodig had om de tocht uit te fietsen.

De laatste kilometers ging ik in met kramp in beide kuiten. Als een dood vogeltje ging uiteindelijk ik als 5e over de finish. De kramp hield nog een tijdje aan en het herstel kwam maar langzaam, tjonge ik had het overleefd en gehaald, maar ik had het echt zwaar gehad. De rest was al met een uitgebreide evaluatie begonnen, maar daar was ik nog niet aan toe. Eerst een bidon water en daarna omkleden.

Daarna sloot ik aan bij de rest en kwamen de verhalen van de tocht over tafel en kwam de glimlach terug op het gezicht. Echt een avontuur en belevenis, ik weet nu wat echt diepgaan is. Ploeggenoten bedankt voor de support en dat jullie me meegenomen hebben naar de finish. Red Bull bedankt voor het verzinnen van deze ultieme uitdaging. De eindtijd bleek 2.52.27 te zijn. Een gemiddelde van 34,8 km/uur inclusief salto en slootbodemonderzoek, geëindigd op plek 53. Toch nog een hele prestatie voor een stelletje zondagochtendfietsers me dunkt.

Erik van den Berg, eigenaar adviesbureau Demolis te Norg